Menu

Donkere zijde van een komeet

01/05/2018 - Kometen

Naast al het fascinerende aan kometen hangt er ook een donkere zijde aan die objecten. Zie maar naar het jaar 1994. Toen werd de komeet Shoemaker-Levy-9 door de planeet Jupiter uit zijn baan geworpen. Daardoor kwam de komeet in het aantrekkingsveld van de planeet. Hij brak in stukken en stortte neer op Jupiter met ontzaglijke explosies als gevolg. Elke inslag zou toereikend zijn geweest om het leven te vernietigen als dit gebeurde op Aarde. Er werd aan de ontdekker van de komeet, Eugene Shoemaker, gevraagd of zoiets ook kon de Aarde kon overkomen. Zijn antwoord luidde: “Het is niet de vraag of het zal gebeuren, maar wanneer het zal gebeuren.”

Impressie van een komeetinslag op een planeet

Het is de Aarde ooit al overkomen. Een komeet heeft zo’n 65 miljoen jaar geleden het leven van de dinosauriërs ontnomen. De Chicxulub krater is het 180 kilometer brede restant van een inslag die ongeveer 65 miljoen jaar geleden heeft plaatsgevonden. Deze inslag heeft misschien (mede-)geleid tot het einde van het tijdperk der dinosauriërs. De krater was decennia lang onopgemerkt gebleven. Aan het oppervlak is van de krater niet zoveel meer te merken, op de ring van de ondergrondse poelen na. De krater werd gevonden tijdens een onderzoek naar een afwijking in het zwaartekrachtsveld. In het Krijt-Tertiair overgang verdwenen plots vrijwel alle grote dieren, zoals de dinosauriërs. Volgens de theorie van Alvarez (1980) was de sterfte het gevolg van een meteorietinslag.

Hoewel deze theorie aanvankelijk gedurfd was, vond men steeds meer aanwijzingen dat er daadwerkelijk een inslag was geweest. De inslagkrater van Chicxulub is vooral van belang vanwege zijn ouderdom, zo’n 65 miljoen jaar. Hij wordt als het directe bewijs aanzien dat de inslag 60% van het leven 65 miljoen jaar geleden heeft uitgeroeid. Hoewel de wetenschap steeds meer te weten is gekomen over de inslag, kan nog steeds niet definitief worden vastgesteld wat de juiste oorzaak is geweest van de wereldwijde sterfte. De laatste jaren neigt men steeds meer naar het groot-inferno scenario. Toen het object zich met een enorme snelheid de aardkorst inboorde, kwam een enorme hoeveelheid energie vrij dat grote hoeveelheden rotsblokken in de lucht zijn geslingerd. Men speculeert dat er enkele uren na de inslag wereldwijd meteorietregens hebben plaatsgevonden. Veel sterfte bevond zich wellicht direct in deze regens, de regens zouden wereldwijd bosbranden hebben veroorzaakt. Een inslag van deze omvang slingert verder een grote hoeveelheid stof in de lucht. Genoeg om er voor te zorgen dat er wereldwijd geen zonlicht de Aarde nog bereikt. Zo zou het enkele jaren na de inslag te donker zijn geweest. Tot slot moeten er huizenhoge tsunami’s en wereldwijde aardbevingen zijn geweest. Net zoals op Mercurius, als langs één kant van de planeet een krater te zien is, zou aan de andere zijde van de planeet enorme vervormingen van het oppervlak te zien zijn. In India zijn sporen gevonden van aardvervormingen die hier aan doen denken.