Menu

Deep Impact

22/08/2018 - Exploratie, Flyby, Kometen, Ruimtevaart
Deep Impact

Komeetinslagmissie
Deep Impact is door NASA opgestart om om meer inzicht te bieden in de opbouw van kometen. De lancering vond plaats op 12 januari 2005. Na een reis van zes maand bereikte de sonde op 3 juli de komeet Tempel 1. Het speciale aan de Deep Impact-missie is dat dit een komeetinslagmissie is, waarbij een projectiel in de komeet wordt gelanceerd en zo de kern bestudeerd. 


Verschillende fasen

De lancering van Deep Impact bestond uit verschillende fases. Na de lancering kwam de installatiefase, waarbij de sonde werd ingesteld voor onderzoek. Daarna was er de kruisfase, waarbij er enkele correcties werden gedaan aan de snelheid van de sonde. Na de kruisfase kwam de Naderfase, waarbij de sonde Impactor werd klaargemaakt voor de inslag. De uiteindelijke inslag vond plaats op 4 juli 2005.

Resultaten
De inslag was zwaarder dan verwacht en is goed te zien op foto’s. Dankzij de Spitzer-ruimtetelescoop kwam men te weten dat de oppervlakte van de komeet vooral uit zeer fijn zand bestaat. Daarnaast werden er typische komeet-elementen ontdekt zoals water, silicaten en zand. Maar ook werden enkele verrassende ontdekkingen gedaan. De Impactor werd op 3 juli gelanceerd en is op 4 juli in de komeet ingeslagen waardoor er een krater vormde. Volgens berekeningen heeft de inslag geen invloed gehad op de baan van de komeet. 

Missie verlengd
In 2007 werden de doel van Deep Impact bereikt. NASA besliste samen met JPL de missie te verlengen maar onder een andere naam. De sonde werd omgedoopt tot EPOXI en ging de komeet Hartley 2 observeren.
Meer info over EPOXI.

Onverwacht einde van Deep Impact/EPOXI
Sinds augustus 2013 hebben wetenschappers geen contact meer kunnen krijgen van de Deep Impact-sonde. De oorzaak ligt aan een computerfout die ervoor gezorgd heeft dat de computer van de sonde zichzelf heeft gereset. Hierdoor is de sonde onbestuurbaar geworden en vliegt zonder traject door de ruimte. Aangezien de sonde op batterijen werkt, moeten deze worden opgeladen. Dit gebeurd door zonne-energie. Hiervoor moeten de zonnepanelen van de sonde naar de zon gericht zijn. Aangezien de sonde onbestuurbaar is geworden, hebben wetenschappers geen controle over de zonnepanelen. De batterijen kunnen hierdoor leeg geraken. Dit kan gebeuren binnen enkele weken tot enkele maanden. In september 2013 werd de sonde officieel verloren verklaard. Hierbij kwam er een einde aan de opdracht van EPOXI, de oude Deep Impact sonde.