Menu

Mogelijke verklaringen voor waterverlies op Mars

24/06/2019 - Hypothese, Mars
Mogelijke verklaringen voor waterverlies op Mars

Een team van Russische en Duitse wetenschappers hebben een verdachte gedrag van waterdamp op Mars bestudeerd. Door middel van computersimulaties zijn ze op twee mogelijke verklaringen gekomen die kunnen verklaren hoe een ooit doordrenkte planeet geëindigd als een droog stuk steen. Uit die simulaties blijkt dat de Rode Planeet over twee unieke atmosferische processen beschikt.

Een eerste verklaring toont aan dat in de atmosfeer van Mars éénmaal op de twee jaar een gat opent waardoor de waterdamp kan ontsnappen. Op Aarde, zomer op het Noordelijk halfrond en zomer op het Zuidelijk halfrond zijn vrij gelijkwaardig. Op Mars is dat niet: de baan van de planeet is veel excentrieker en staat aanzienlijk dichter tegen de zon tijdens de zomer op het Zuidelijk halfrond (dat 1x op de twee jaar gebeurt). Dus de zomer op het Zuidelijke deel is veel warmer dan op het Noordelijk deel.

Volgens de simulaties wordt er een venster geopend in de middelste laag van de atmosfeer wanneer Mars dicht tegen de zon staat. Dit venster of gat vindt plaats op 60 tot 90 kilometer hoogte. Via dit gat kan dan waterdamp ontsnappen naar de bovenste atmosfeer en zo de ruimte invliegen. Op andere momenten, door gebrek aan zonlicht, sluit het gat en wordt de watercyclus zo goed als afgesloten.

Een tweede verklaring betreft de gigantische stofstormen op de Rode Planeet. Denk maar aan de globale storm van 2018 die voor het einde van Marsrover Opportunity zorgde. Die stormen koelen de planeet af en blokkeren het zonlicht. Dat licht blijft in de atmosfeer hangen en zorgt voor omstandigheden die geschikt zijn voor het verplaatsen van water. Uit de gegevens van de stofstorm van 2018 blijkt dat er rond de stofdeeltjes zich kleine deeltjes waterijs vormde. Deze ijsdeeltjes zijn licht en drijven gemakkelijk naar de bovenste delen van de atmosfeer. Tijdens deze perioden gaat er dus meer water naar de bovenste atmosfeer.

Zodra die waterdeeltjes de middelste atmosfeer bereiken, kunnen er twee dingen gebeuren: het water drijft af naar het noorden of het zuiden en worden dan op de polen afgezet. Of het ultraviolette licht in de atmosfeer zorgt ervoor dat de verbindingen tussen zuurstof- en waterstofmoleculen wordt doorbroken waardoor het waterstof in de ruimte ontsnapt en alleen zuurstof achterblijft.

Deze processen kunnen, volgens wetenschappers, verklaren hoe een planeet die ooit kletsnat was geëindigd is als een droge stuk steen in zijn huidige tijdvak.