Menu

Rhea (Saturnus)

29/04/2018 - Maan, Saturnus

Rhea is ontdekt in 1672 door Giovanni Cassini en is op één na de grootste maan van Saturnus.

Rhea door Cassini (2004)

De maan is een ijzig object met een lage dichtheid. Die dichtheid is een aanwijzing dat de kern van steen minder dan 1/3 deel van de massa van de maan bedraagt. De rest bestaat uit bevroren water.

Rhea lijkt op Dione, met verschil tussen het voorste en het achterste halfrond. Dit betekent waarschijnlijk dat ze een vergelijkbare samenstelling en geschiedenis hebben.

In de zon bedraagt de temperatuur op Rhea -174°C. Wanneer in de schaduw ligt de temperatuur tussen de -200°C en -220°C.

Rhea is bedekt met inslagkraters en heeft heldere “slierten” op het oppervlak. Op basis van de kraters kan het oppervlak in twee delen verdeeld worden. Het eerste deel bevat kraters met een diameter groter dan 40 kilometer. Het tweede deel, dat te vinden is in het poolgebied, heeft kraters die kleiner zijn dan 40 kilometer. Het voorste halfrond is het zwaarst getroffen en heeft de meeste kraters. Het oppervlak in dat gebied heeft een uniforme helderheid. Net als op Callisto hebben de kraters nauwelijks een reliëf.

Op het achterste halfrond is een netwerk van heldere stroken op een donker oppervlak met enkele zichtbare kraters. Men gaat er van uit dat de stroken materiaal zijn dat door ijsvulkanen is verspreid. Dit in de vroege geschiedenis van Rhea toen de kern nog vloeibaar was.