Menu

Miranda (Uranus)

29/04/2018 - Maan, Uranus

Miranda is ontdekt door Gerard Kuiper in 1948. De maan werd genoemd naar een karakter uit William Shakespeare’s The Tempest. Miranda wordt ook aangeduid als Uranus V.

Miranda door Voyager 2 (1986)

Miranda is de kleinste en binnenste maan van Uranus’ vijf grootste manen.

De enige beelden die gemaakt zijn van de maan zijn afkomstig van de Voyager 2, die Miranda bestudeerde tijdens zijn “flyby” langs Uranus in 1986. Tijdens de flyby wees het zuidelijk halfrond van de maan naar de zon waardoor alleen dat deel bestudeerd kon worden.

Miranda’s oppervlak bestaat vooral uit bevroren water. De lage dichtheid wijst erop dat waarschijnlijk het interieur van de maan bestaat uit gesteente en organische verbindingen.

Het oppervlak bestaat vooral uit regio’s van gebroken terrein wat aangeeft dat maan in het verleden sterkte geologische activiteit kende. Die gebroken regio’s worden doorkruist door canyon’s, grote “racetrack”-achtige, gegroefde structuren, de zogenaamde corona. Die zijn waarschijnlijk veroorzaakt door opzwellingen van warm ijs.

De geologisch activiteit is waarschijnlijk veroorzaakt door de getijdekrachten die de kern verwarmen. Miranda heeft een excentrieke baan om Uranus. Al vroeg in de geschiedenis werd Miranda gevangen in een resonantie met Umbriel, waaruit zij later ontsnapte. De resonantie zou toegenomen zijn met de getijdekrachten als gevolg. Miranda zou ook in een resonantie met Ariel gevangen zijn, die ook heeft bijgedragen aan de interne verwarming. Echter, de maximale verwarming is toe te schrijven aan de resonantie met Umbriel die waarschijnlijk drie keer groter was geweest.

Wetenschappers erkennen de volgende geologische functies om Miranda: kraters, corona’s, regio’s, rupes (stijle rotswanden), sucli (evenwijdige groeven).