Menu

Triton (Neptunus)

29/04/2018 - Maan, Neptunus

Triton is de eerste ontdekte maan en tevens de grootste maan van Neptunus. Hij is ontdekt in 1846 door William Lassel en genoemd naar de zoon van Poseidon en Amphitrite. Triton heeft, als enige in ons zonnestelsel, een retrograde baan, dit wil zeggen dat de maan tegen de draaiing van Neptunus in draait. Daarnaast heeft de baan van de maan een opmerkelijke grote hoek. Hieruit besluit men dat Triton niet afkomstig is van Neptunus, maar later is ingevangen door Neptunus. Het is ook mogelijk dat Triton ooit tot de Kuipergordel behoorde. De maan zal naar schatting binnen een 100 miljoen jaar inslaan op Neptunus. Na de invang van Triton door Neptunus zou de baan geleidelijk aan zijn geëvolueerd van een excentrische baan naar de huidige bijna cirkelvormige baan. Tijdens dit proces zouden de getijdekrachten een belangrijke rol gespeeld hebben bij de landschapvorming.

Triton mosaic door Voyager 2 (1989)

Triton heeft een atmosfeer dat vooral bestaat uit stikstof en methaan. Het is mogelijk dat de atmosfeer eigenlijk het gesublimeerde ijsmateriaal is van de zuidelijke poolkap die stilaan aan het verdwijnen is. Ondanks de ijlheid van de atmosfeer vertoont deze ook wolken op enkele kilometers boven de ijskap. Mogelijk bestaan deze wolken uit gecondenseerde stikstofdeeltjes. Met een temperatuur van -240 °C is Triton het koudste hemellichaam in ons zonnestelsel.Triton heeft een differentiatie ondergaan tijdens de periode van de sterke getijdewerking bij het verkrijgen van zijn huidige baan. Hierbij ontstond een kern bestaande uit gesteente en een kortst en mantel bestaande uit voornamelijk waterijs. Men vermoed dat er een periode is geweest waar er zich een vloeibare oceaan onder de ijskorst bevond (zoals men aanneemt dat dit nog het geval is op de Jupitermaan Europa).

Het oppervlak van Triton kent vele kenmerken. Zo heb je op beide polen een ijskap, deze bestaat vooral uit bevroren stikstof en methaan. De ijskap op Triton is niet te vergelijken met deze op Aarde. Zo zie je op verschillende plaatsen het reliëf doorkomen. Een ander kenmerk zijn inslagkraters, hoewel het er zeer weinig zijn. Dit wijst op een geologische actieve wereld. Op Triton treft men ook verschillende ruggen en smallere kloven aan. Deze worden geïnterpreteerd als “slenken” die ontstonden ten gevolgen van expansietektoniek. Omdat het oppervlak voor een groot deel uit water bestaat, zet dit uit wanneer het bevriest en zo spanningen ontstaan op de bovenliggende korst. Men heeft ook vele sporen van cryovulkanisme gevonden. Hierbij komt geen gewone lava, maar ijsmagma dat bestaat uit een mengsel van water en ammoniak. De energie die nodig is om de ijsmagma “warm” te maken komt vermoedelijk van de getijdekrachten tijdens het aannemen van zijn huidige baan. Ook zijn er geiserachtige structuren aanwezig op Triton. Op opnamen van Voyager 2 heeft men twee van deze uitbarstingen kunnen waarnemen die donker materiaal tot 8 kilometer hoog uitspuwden.