Menu

Charon (Pluto)

30/04/2018 - Maan, Pluto

De maan Charon is niet te verwarren met de kleinere “centaur” Chiron 2060. Charon is de grootste satelliet van Pluto en is ontdekt in 1978 op het United States Naval Observatory Flagstaff Station. Naar aanleiding van de later ontdekte satellieten Nix en Hydra wordt Charon nu ook aangeduid als “134340 Pluto I). De New Horizons-missie zal in 2015 Pluto en Charon observeren.

Charon door New Horizons

Charon werd ontdekt door astronoom James Christy toen hij beelden die een paar maanden eerder waren genomen sterk uitvergrootte. Zo merkte Christy een plek die periodiek verscheen. De ontdekking werd aangekondigd in Juli 1978. Later werd de plek ook gevonden op beelden die teruggaan tot April 1965.

Charon heeft een diameter van ongeveer 1,2 kilometer, wat iets meer is dan de helft van Pluto, en een oppervlakte van 4.580.000 vierkante kilometer.

In tegenstelling tot Pluto die bedekt is met stikstof en methaanijs, is Charon vooral bedekt met ijs. Charon heeft geen atmosfeer. In 2007 werden aan het oppervlak ammoniak en waterkristallen gevonden. Dit suggereert de aanwezigheid van actieve cryovulkanen of -gijsers.

Dankzij het volume en de massa kan de dichtheid van Charon worden berekend. Hieruit leidt men af dat de maan vooral uit waterijs bestaat. Charon heeft ook minder gesteente in de kern dan Pluto, wat de theorie ondersteund dat Charon is ontstaan door een gigantische botsing op Pluto.

In 2005 kwam Robin Canup met de theorie dat Charon is ontstaan door een gigantische botsing op Pluto. Een object uit de Kuipergordel zou tegen een hoge snelheid op Pluto zijn gebotst. Het object zelf werd vernietigd, maar een stuk van de mantel van Pluto werd weggeslagen. Uit dit stuk zou de maan Charon gevormd zijn. Uit die theorie leidt men af dat Charon meer ijs en rots moeten bevatten dan wat in werkelijkheid is. Nu wordt gedacht dat Pluto en Charon twee aparte objecten waren en dat ze in botsing kwamen. De botsing was niet krachtig genoeg om de twee objecten te vernietigen. Charon vond toen een baan om Pluto.

Charon doet 6,3 dagen om rond Pluto te draaien. Door een gesynchroniseerde rotatie (net als bij onze maan) toont Charon steeds dezelfde zijde naar Pluto.

De gemiddelde afstand tussen de twee hemellichamen is 19.570 kilometer.

Omdat de twee objecten niet duidelijk om elkaar draaien en Charon 11,6% de massa van Pluto heeft, wordt Charon gezien als meer dan een gewone maan. In 2006 kwam men af met de term “Draft Proposal”, wat betekend dat een object rond de zon draait en groot genoeg is voor hydrostatisch evenwicht, is een evenwicht tussen het verloop van de gasdruk enerzijds en de gravitatie anderzijds. Hierdoor zou Charon als een planeet kunnen worden gezien. Sommige wetenschappers noemen Charon reeds een dwergplaneet, maar dit nog niet officieel bevestigd en daarom gaat Charon nog steeds door het leven als een maan.

Recente ontdekkingen van New Horizons bewijst dat de maan van Pluto, Charon, geologisch actief is. Wetenschappers gingen ervan uit dat de maan beschikt over een oud oppervlak bedekt met kraters. Ze vielen dan ook omver na het zien van nieuwe foto’s van Charon. Daarop zijn donkere en lichte gebieden te zien, troggen en rotsen die zich uitstrekken over een afstand van ongeveer 1000 kilometer, een enorme kloof van 10 kilometer diep en een tweede kloof die de helft diep is.